نهال انجیر پایه رویشی

نهال انجیر پایه رویشی نسل جدیدی از نهال های اصلاح شده هستند که با هدف افزایش عملکرد، یکنواختی محصول و مقاومت بیشتر در برابر تنش های محیطی تولید می‌شوند. این نهال ها از طریق روش های تکثیر  غیرجنسی مانند خوابانیدن، قلمه زنی، و کشت بافت به وجود می آیند‌. به همین دلیل خصوصیات ژنتیکی پایه مادری به طور کامل منتقل شده و تمام نهال های حاصل از نظر رشد، باردهی و کیفیت میوه کاملا مشابه یکدیگرند. از مهم ترین مزایای استفاده از پایه های رویشی در نهال انجیر میتوان به یکنواختی در رشد درختان، ورود سریع تر به مرحله باردهی و پایداری عملکرد در شرایط متفاوت اشاره کرد. در باغ هایی که از نهال های بذری استفاده می‌شود، تفاوت های ژنتیکی میان پایه ها باعث ناهمگونی رشد و میوه می‌شود و در نتیجه مدیریت باغ را دشوار می‌سازد. اما در نهال های پایه رویشی، همه درختان رفتار فیزیولوژیکی تقریبا یکسان دارند و این موضوع روند تغذیه، آب دهی و حتی هرس را ساده تر و هدفمند تر میکند. پایه های رویشی معمولا از ارقام مقاوم، پرمحصول و سازگار با شرایط اقلیمی مختلف انتخاب می‌شوند. به عنوان مثال، برخی پایه های رویشی قدرت ریشه زایی بالایی دارند و تحمل کم آبی و شوری خاک را افزایش می‌دهند. این موضوع برای مناطق خشک و نیمه خشک کشور، مانند بخش هایی از فارس، کرمان و ایلام، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. همچنین برخی پایه ها مقاومت به آفات و بیماری هایی مانند نماتد ها یا پوسیدگی ریشه دارند که موجب کاهش هزینه های سمپاشی و مراقبت های بعدی می‌شود. از نظر اقتصادی نیز، استفاده از نهال های پایه رویشی توجیه پذیر تر است. هر چند ممکن است هزینه اولیه تهیه نهال کمی بیشتر باشد، اما به دلیل ورود سریع تر به باردهی و تولید میوه های هم اندازه و با بازارپذیری بالاتر، سرمایه گذاری در میان مدت جبران می‌شود. میوه های حاصل از این نوع نهال ها معمولا از نظر رنگ، طعم و بافت گوشت به طور قابل توجهی یکنواخت هستند و این موضوع سبب می‌شود که برای صادرات نیز مورد توجه قرار گیرند. از دیدگاه علمی، یکی دیگر از مزیت های تولید نهال های پایه رویشی، حفظ ژرم‌پلاسم یا ذخیره ژنتیکی مناسب از ارقام برتر انجیر است. در شرایطی که تغییرات اقلیمی باعث کاهش سازگاری بسیاری از گونه های دانه زاد شده، تکثیر با روش رویشی می‌تواند راهی برای حفظ تنوع و پویایی ژنتیکی ارقام با ارزش باشد.